Paasconcerten 2007

ZATERDAG 7 APRIL
– KYU (nu-metal)
– One Side (old skool hardcore
– Seanpenn (electro en emo-pop)
– VZP (hiphop)
– Phoenix Park (retro-rock)
– The Rain Poets (songwriterpop)
ZONDAG 8 APRIL
– Innerstate (dynamische rock)
– The Sin Committee (britpop)
– Supernatural Selection (reggae)
– Backwater (american rock)
– Am Tuat(death metal)
– Trash Hombres (rock-a-billy)


Paasconcerten: een traditie met toekomst

Rustige maar geslaagde eerste dagDe jonge honden van Phoenix Park spelen op de eerste avond vooral voor eigen, jong publiek en dat geeft de band veel zelfvertrouwen. Hun britpopmuziek zit in de hoek van Arctic Monkeys en Kaiser Chiefs, met ongecompliceerde songs in een lekker tempo. De zanger maakt op een hele ontspannen manier contact met het publiek en de gitarist heeft enkele scherpe solo’s in de vingers.

De hardcore band One Side gooit het daarna over een hele andere boeg. Deze band speelt log en luid. Doordat de partijen van beide gitaristen vaak exact gelijk zijn, ontstaat er een muur van geluid, waar alleen de brul van de boze kale zanger bovenuit komt. De bassist met zijn grunge-uiterlijk vormt daar een grappig contrast mee. Naar mijn mening kan de set wel iets meer breaks en tempowisselingen gebruiken. Geen vrolijke muziek, wel veel agressie.

Variatie is zoals altijd troef op de Paasconcerten, want de volgende band probeert juist veel sfeer en gevoel te creëren. Het duo Rain Poets treedt op in XL-samenstelling; dus met drummer, bassist en extra gitarist. Misschien ligt het aan de mix, misschien aan de muzikanten zelf, maar de subtiele akkoordenwisselingen in de lang uitgesponnen nummers komen amper over. Het klinkt te eenvormig om langer dan twee nummers te blijven boeien. Aan het eind knallen ze wel de Bowie-cover Ziggy Stardust eruit. Het verschil met hun eigen nummers had niet treffender geïllustreerd kunnen worden. Jammer, want met de extra muzikanten had er meer ingezeten.

Met de mannen van het in 2004 gevormde KYU komt het gebeuk weer terug; hard en strak. Het is niets nieuws onder de zon, maar hun hun ruige en vuige death metal zit goed in elkaar en wordt energiek gebracht. De goed gevulde Jacobiberg kijkt geboeid toe en springt zo nu en dan zelfs een beetje mee. Maar niet te hard, want met zo’n wild kijkende frontman als KYU’s Bastard voel je je toch wel een beetje geïntimideerd.

Als een soort halftime entertainment speelt Ed & The Fretmen tot twee maal toe op een klein podiumpje achter in de zaal. Terwijl KYU afbouwt, de Velp Zuid Posse opbouwt en het publiek bier haalt, weten Ed en zijn Fretmen met hun bluegrass de sfeer er goed in te houden. Mannen met passie voor het genre.

Het is een behoorlijke cultureshock van metal naar bluegrass naar hip hop. Maar toch gebeurt het op de Paasconcerten en juist dat maakt deze avonden zo leuk. De hiphop wordt verzorgd door de Velp Zuid Posse. Ondanks dat de heren het hele optreden door klagen over het feit dat ze zichzelf niet kunnen horen zijn hun teksten in de zaal behoorlijk te verstaan. De posse heeft een goeie flow en weet met zangeres Mona ook nog even te verrassen. Dat hun teksten nergens de hiphop clichés doorbreken mag dan ook de pret niet drukken.

Dan kondigt presentator Wim Koens op zijn enthousiaste, karakteristieke wijze de afsluiter van dag één aan: seanpenn. Hun niet makkelijke omschrijfbare muziek (electremopoprock?) is misschien niet ieders smaak, maar hun podiumprestatie staat als een huis. De heren doen dan ook gewoon waar ze goed in zijn en de gratis demo’s vinden na afloop gretig aftrek.

Paasconcerten: een traditie met toekomst (dag 2)
Afwisseling is de grootste charme

The Sin Committee luidt de tweede dag van de Paasconcerten in; een terechte opener. Slechts negen maanden onderweg spelen de jonge progrockers een solide set. Dat is het voordeel als je met een paar bovengemiddelde instrumentalisten aan de slag gaat. De zang haalt dit niveau helaas niet helemaal en lijkt bij vlagen niet bij de muziek te passen.

Am Tuat maakt al tien jaar death metal met een progressief randje. Bij de echte metalfans mogen dan ook de haren los. Het harde geluid zorgt er voor dat ik preventief de zaal uit word gegrunt. Niet echt mijn ding, maar gezien de reacties van het publiek vast een regionale metalen topper.

Het geluid was tot nu (in tegenstelling tot de bands) categorisch onder de maat, maar nu is er dan eindelijk een band die goed klinkt. Die eer komt toe aan Backwater. Ze hebben goed begrepen dat classic american rock niet origineel hoeft te zijn om goed te klinken. Een charismatische frontman met zogenaamde dijk van een stem, een paar stadionmeeklappers in de tas en een degelijke band zijn voldoende voor een goede, vermakelijke show. De uitsmijter ‘No Diggity’ is zondermeer briljant.

Innerstate zet vervolgens in de traditionele basisbezetting gitaar-bas-drums-zanger een stevig potje uptempo nu-rock neer. De set wordt vol overtuiging gespeeld. De dynamiek is in orde en de tweestemmige refreinen ook. Jammer is wel dat de songs keurig binnen de grenzen van het genre blijven. Maar misschien is dat maar goed ook, want het enige uitstapje is een volkomen misplaatst bluesnummer. Schrappen die hap, jongens!

De Trash Hombres spelen een vuige mix van midtempo rockabilly en rhythm & blues. De podiumbezetting met staande bas, uitgekleed drumstel en een flinke twang op de gitaar doet lekker authentiek aan. Tel daarbij op een soulvolle zanger die zeer aanwezig is op het podium en je hebt een opzwepende band die een half uurtje prima vermaak biedt. Deze vuilnismannen staan te stralen op het podium, en dat laatste hebben we nog opvallend weinig gezien dit weekend.

Wie zeker niet staan te stralen, zijn de drie mannen van Lost. Zij mogen op het kleine podium twee maal akoestisch een kwartier vullen en doen dat met een mix van singersongwriter, indie en roots. Er wordt op vol volume gekletst door het publiek en de band staat daar dus met hun neus bovenop. Deze explosieve cocktail zorgt er wellicht voor dat de frustratie toeslaat aan het eind van het optreden en enkele gitaarsnaren het moeten ontgelden. Helaas, een akoestische band aan het eind van de avond is toch niet zo’n goed idee van de organisatie.

De Paasconcerten worden afgesloten met de reggaeband Supernatural Selection. De naam slaat waarschijnlijk op de sigaretjes die vooraf werden gerookt, want vooral de zanger is nauwelijks wakker te noemen. Gelukkig telt de band twee zangeressen die wat vuur in het optreden brengen. De band telt maar liefst negen man en doet in alles denken aan Bob Marley & The Wailers, met uitzonderding van Bob zelf dan. Het publiek doet lekker mee en relaxed heupwiegend maken we met zijn allen het halfuur vol. Goede band, alleen volgende keer toch iets meer pit graag.

Dit optreden sluit een andermaal goedbezocht Paasweekend af op de Jacobiberg. Een traditie die ongetwijfeld zal blijven terugkeren. De afwisseling in het programma is de charme en het wapen van het festival, wat de sfeer steeds weer ten goede komt.

Terug naar het Paasconcerten archief

laat een bericht achter

You can use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>